50() 



»Uwe paarden, die gaan den langeren weg hooger op , 

 namelijk, wanneer het vuiir eerst heeft uitgewoed.'' 

 Ik denk dat wij van nacht regen krijgen, en dan 

 verbranden zij hunne hoeven niet." — »En waar gaati 

 wij nu been?" — »Gij vraagt te veel; man," ant- 

 woordde de oude kortaf, »dat zult gij wel zien." 



Wij waren nu aan bet strand der zee , voor ons lag 

 bet Cipressenmoeras. Ik bad deze moerassen bereids 

 leeren kennen, boewel slecbts oppervlakkig , want het 

 was ons niet mogelijk geweest er diep in te dringen. 

 Toen ik nu ecbter een blik in deze duisternis gewaagd 

 bad, ontviel mij onwillekeurig de vraag: »Maar, 

 oude, is er wel cen weg of steg in zulk een moeras 

 te vinden?" — »Weg of steg," bernam de man , »ei wat, 

 die weg welke, de natuur er gemaakt beeft;" voer 

 bij voort, terwijl bij op een' boomstam sprong, die 

 met mos en lianen omgeven , op bet bodemloos moe- 

 ras dreef. »Ziet gij, dat is de weg.'* — »Dan wen- 

 scben wij liever den langeren weg met onze paarden 

 te kiezen," bernam ik. »Doe wat gij bet beste aebt, 

 wij gaan; maar, ik moet u zeggen, dat gij met uwe 

 paarden des noods met rietbladeren zult moeten avond- 

 maal bouden, en bezwaarlijk iets anders binnen vier 

 en twintig uren over uwc tong zult kunnen krijgen." — 

 »Maar, er is immers waterwild en ander wildbraad?" — 

 »Ja, volop, als ge dat raauw wilt eeten, zoo als de 

 Indianen, tenzij gij twee mijlen in den omtrek een 

 vierkante voet vasten grond wist, om er een vuur te 

 kunnen ontsteken." — »Kom, wij verzuimen bier on- 



