'>0S 



(lanks onzen onaano'cnamen tocstand, ons tot lao'clien 

 dwong. Hij ontstak een tweede, keek nog eens om 

 naar de baai en vervolgens naar de boot, die in den 

 zoom van het riet reeds onzigtbaar begon te worden, 



toen hief hij den voet op; »Verd spaansch 



moeras!" bromde hij, »was het slechts echt ameri- 

 kaansch en niet verradelijk spaansch, dan hield het 

 stand als een eerlijk man, tot wij hem bij de armen 

 gevat hadden, en week niet terug om ons dan nog 

 te verzwelgen; ja, verzwelgen, zeg ik u, al waren 

 uwe koppen ook twintig voeten van uwe voetzolen 

 verw^ijderd." 



))Volgt mij schrede voor schrede, alsof ge op eijeren 

 moest loopen," zeide hij tot ons, »en gij, Jonas, houdt 

 het oog op die beide Franschen en wacht niet , tot gij 

 hunne beenen eerst tot over de laarzen in het slijk 

 ziet/' Hoew^el niet zeer bemoedigd door deze juist 

 niet troostrijke aanwijzingen , maar al onzen mocd 

 verzamelende , volgden wij den oude; zoo waren wij 

 bijna vijftig schreden in het moeras doorgedrongen. 

 Tot hiertoe had ons het daglicht geholpen, de cipres- 

 sen stondcn tien tot vijftien voet van elkaar, hunne 

 stammen verbieven zich wel vijftig voet , eerdebreede, 

 Op een dak gelijkendc takken zich uitspreidden , stam 

 aan stam gereid, kroon aan kroon, zoo dat men 

 het moeras kon vergelijken bij een onafzienbaar 

 schermdak, waar geene zonnestraal vermag door te 

 dringen. Wij zagen het van den oeverzoom schuins 

 invallende licht, als het ware met de scliemering 



