209 



kampen , in dikke diiisternis , en eindelijk in nacht 

 overgaan. 



Naarmate het daglicht afnam, werd ook de moeras- 

 Incht dikker, stikkend en eindelijk verpestend; de 

 aanvankelijk helder flikkerende vlammen onzer flam- 

 bouwen werden zwakker en zvvakker; ten laatste 

 zvveefden zij nog als dwaallichtjes voor onze oogen. 



»Ja, ja," bromde de oude weer, »een nacht in dit 

 moeras doorgebragt is in staat om u het gift des doods 

 in het lijf te voeren; — wat, een nacht, een half 

 uur vermag dit als er slechte drie porien aan uw lig- 

 chaam geopend zijn; maar, 'tis zoo erg niet, ue 

 prairiebrand heeft ook zijn goeds , droogt het zweet 

 op en sluit de porien." En terwijl de man zoo voor 

 zich been bromde, schreed hij voort, elke stam, waarop 

 hij zijn voet zette, vooraf verlichtende en dan be- 

 proevende, maar met eene vaardigheid die bewees, 

 dat hij dezen gevaarlijken weg kende en meermalen 

 genomen had. »Volgt nlaar altijd" bromde hij ander- 

 maal, »maar maakt u ligt gij Frenchers, zoo ligt als 

 een Frencher zich slechts maken kan ," — »houdt den 

 adem in — ai, dat blok daarl Holla, Nathan" riep 

 hij zich zelven toe, »holla! daar hebt gij u bij den 

 neus laten krijgen, zoo een oud moerasganger als gij 

 zijt, — dat gij een' zestien voet langen alligator voor 

 een vermolmd boorablok gaat aanzien." De oude had 

 zijn' voet opgeheven en uitgestrekt, maar, tw^ijfelende , 

 tot zijn geliik met zijn' gew^eerkolf op het vermeende 

 blok gestooten; het blok week, en de oude, zich 



