210 



acliterwaarts wendende, botste heftig tegen mij aaii 

 en het scheelde weinig of ik viel van de smalle briig 

 in het moeras. »01i, ho, verraderlijke schelm!" riep 

 hij niets minder dan verschrokken uit, »meent gij 

 eerlijke lieden met uwe duivelskunstenarijen te kun- 

 nen bedriegen?" — »Wat is het, oude?" — » Wat het 

 is?" antwoordde hij, zijn lang slagtmes trekkende, 

 » niets andcrs dan dat zich een alligator — doch daar 

 ziet gij hem immers ook" — en in plaats van het blok 

 hout, dat verdwenen was, gaapte ons den muil van 

 cen' alligator aan. Ik legde mijn geweer aan. »Schiet 

 niet, monsieur," fluisterde de oude mij toe, »schiet 

 niet, zoo lang gij er buiten kunt! Gij zijt hier niet 

 alleen. Dat zal wel genoeg voor hem zijn," vervolgde 

 hij , terwijl hij zich gemakkelijk nederboog en zijn lang 

 mes in het oog van het dier stootte, dat met een 

 schrikbarend gebrul om zich been sloeg, zoo dat de 

 zwarte moerasmodder ons om de ooren spatte. »Daar, 

 pak aan," zeide de oude lagchende, »en dat — en 

 dat," terwijl hij het beest, dat zich kronkelend tot 

 hem ophief en naar hem beet^ het mes nog eenige 

 keeren tusschen den hals en de ribben stootte. Ver- 

 volgens wischte hij het bloed van zijn mes, stak het 

 in zijnen gordel en keek bedachtzaam rpnd. »Ik meen, 

 dat daar ergens een boomstam nioet zijn; ik ben 

 hier toch niet voor de eerste maal op dit pad. Ah, 

 daar is hij, maar een goede zes voet verwijderd, — 

 nu, Frenchers, zijn uwe dansbeentjes wat waard." 

 En dit zeggende sprong hij, in eenen zet, op hetgene 



ZESDE JAARG. 14 



