211 



hij een boomstam had genoemtL »0m 's hemcls wil, 

 man! ik zic het water glinsteren; waar zijt gij?" — 

 »Bali, water! wat gij voor water lioudt , zijii een paar 

 arme duivels van slangen , — eerlijke mokassins — en 

 valsche congoslangen — die ook moeten leven; een 

 goed vo^r voor onze varkens. Nu de sprong gewaagd." 

 De nood gaf mij krachten; ik drukte den linker voet 

 zoo vast op het in het moeras drijvend blok, als ik 

 vermogt, en sprong over, Lasalle mij na. » Bravo!'' 

 bromde de oude , wfrisch op , en gij tweede monsieur 

 ook, dan komen wij verder. Nog een paar ziilke 

 passages en dan gaat het bcter." En wij schoven weer 

 verder, schrede voor schrede, den eenen voet ophef- 

 fende , zacht nederzettende , teriigtrekkende , tot dat wij 

 dragenden grond meenden te hebben , terwijl wij met 

 onze geweren tevens op de stammen stootten. Dat 

 kwartier lun^s had ons verwonderlijk vaardig gemaakt; 

 want nood leert deze vaardigheid zelfs aan den meest 

 ongeschikte. En hier was het inderdaad nood. Het 

 cipressenmoeras strekte zich niet minder dan vier tot 

 vijf engelsche mijlen langs de baai itit, — een diepe, 

 zwarte veenmodder, overtogen met een vuil- en soms 

 helgroen bedriegelijk net van slinger planten, lianen 

 en mos , dat het moeras en de boomstammen bedekte. 

 Deze boomstammen lagen wel is waar verstrooid en 

 niet regelmatig, maar toch zdo, dat men het werk 

 van menschenhanden er inherkennen kon. y>Zes eens," 

 hief ik aan, »hier schijnt toch een soort van pad door 

 te voeren; want" — »Zwijg," zeide de oude, » tot wij 



