213 



nogf een tweede. Hct woeden en razen van liet onge- 

 dierte werd op eens klagend en hiiilend; de beesten 

 dreigden ons nog wel met aanvallen, maar vlogen in 

 grooten kringen om ons been ; het gebnil en geschreeuw 

 werd steeds zwakker ; maar onze fakkels waren uitge- 

 {jaan en wij stonden in eenen stikduisteren nacht. 



»Oude, in 'sbemels naam!" — »Ah, leeft gij nog?" 

 lachte de oude met een zoo zonderbaar geluid , dat 

 het mij bang om het hart werd — »en uw vriend? 

 Ik heb u immers wel gezegd, dat wij bier niet alleen 

 zijn ; die beesten moeten zich toch nok verweren , als 

 men ze in hunne schuilboeken aangrijpt; een enkel 

 schot is genoeg om zich het heele gebroedsel op den 

 bals te halen ; zij laten zich echter ook weer teregt 

 zetten , als zij zien dat het ernst wordt. Twee 

 schoten , na elkander afgevuurd , hebben zelden ge- 

 mist om hen te doen inzien, dat zij slechts dwaze, 

 hardschreeuwende schepselen zijn." Terwijl de oude 

 zoo sprak , sloeg hij zecr bedachtzaam vuur en stak 

 eene der flambouwen aan. »Tot ons geluk wordt het 

 hier wat breederen weg /' lachte hij , »maar nu ook 

 voorwaarts; het is hoog tijd, de zon is onder; ik 

 merk u op , dat wij nog een heel eind hebben af te 

 leggen ; bovendien kon het , na zonnenondergang , 

 wel eens minder raadzaam zijn in het cipressenmoeras 

 te vertoeven." En hij schoof andermaal voorwaarts ^ 

 voet voor voet, maar zeker, vast en met eene omzig- 

 tigheid , die ons bij elke schrede meer vertrouwen 

 niboezemdc. Wij waren zoo ongeveer een half uur 



