215 



»Nu eehter kom!" •— Eindelijk waren wij aaii het 

 uiteinde van het moeras gfenadcrcL Deheldere, maan- 

 liclite nacht liet ons een golvend palmettoveld aan- 

 schouwen, welks milioeneii stammen suisend en 

 groetend ons tegen -jjolfden. — Wij ademden vrijer. 

 »Nu rust even uit en neem een* dronk, een' matigen 

 dronk, dan moogt ^e dien door een' goeden doen 

 volgen. Rust uit, goede monsieur, zie, men zou nog 

 lets van u kunnen maken. Nu gaan we nog een half 

 tiur van hier naar de zoutlik." — »Waar heen?" 

 vroegen wij. — »Ei wat, naar de zoutlik, want wij 

 kunnen nog een of twee herten op doen." — »En wij 

 mogen^hier blijven?" — »Gij zijt toch niet bevreesd? 

 Gij hebt uwe geweren immers , -— komt er een beer of 

 jaguar los, dan weet gij wat gij te doen hebt. Wij 

 willen, zooals gezegd is, zien of wij geen hert kun- 

 nen vinden." — »Hei daar, wat is dat? — Een don- 

 derslag?" — »Een donderslag! Gij hebt zeker nog 

 weinig donderslagen in Louisiana gehoord , anders zoudt 

 gij den slag der buks van eenen Amerikaan uit het 

 achterwoud voor geenen donderslag houden. Maar, 

 waarlijk , even daar boven ligt een eeuwiggroen eiken- 

 bosch, dat den echo viermaal terugkaatst; — • het zal 

 James Rifle zijn , die zeker een hert geschoten heeft. 

 Holla! een tweede schot!" En inderdaad viel er een 

 tweede, dat eehter, als het magtige rollen van den 

 donder, van het onmetelijk woud naar het palmetto 

 voortrolde. 



Holla, jagers, het is wel; spaar het wild, uw lood 



