216 



en iiw kriiitl , spaar beide. Wij wiilen tocli ook laten 

 hooren , dat wij nog in onze eigene huid steken en niet 

 in den muil cens alligators," riep de oude, terwijl 

 hij inmiddels geladen had en zijne buks afvuurde. 

 De plegtig voortrollende weerklank kwam weer tot 

 ons terug. Wij zaten zwijgend. De oude wees naar 

 het palmetto , beduidde ons op te staan en wij namen 

 den weg door het riet — zijne wendingen waren zoo 

 gemakkelijk; als een gladde aal wond hij zich door 

 de milioenen stammen; wij volgden hem zoo goed 

 wij konden. Binnen een half uur waren wij aan de 

 zoutlik , waar wij zijne beide zonen bezig vonden met 

 het ontweiden en afhakken der herten, in welke be- 

 zigheid zij zich zoo weinig lieten storen, dat er wel 

 een kwartier imrs na onze aankomst verliep, zonder 

 dat men eenig geluid te hooren kreeg. Wij hadden ons 

 nedergezet. Toen de borst — rugge — en achterstuk- 

 ken naar weimans gebruik gesneden waren, zagen zij 

 den oude vragend aan. »Wat dunkt u?" vroeg deze, 

 »wilt gij hier nog een proefje nemen of wachten tot 

 wij te huis zijn?" — »IIoe ver zijn wij daar nog van 

 daan?" — »0h wat^ hoe ver? — met een' goeden ame- 

 rikaanschen draver^ als de wegen w^at beter waren, 

 konden wij in drie kwartier te huis zijn ; zoo kan het 

 nog een paar uren aanloopen." — »Dan geven wij de 

 voorkeur om hier eerst wat te gebruiken." — »'t Is 

 wel, zoo zij het." — De zonen sneden, zonder een 

 w^oord te spreken, een ruggestuk van een der herten; 

 wij zochten verdord loof te zamen , en in eene minuut 



