210 



men , tusschen wicr stammen het heldcre duinw ater zich 

 in zoet murmelentle beekjes een' weg baant; terwijl 

 zich de hier en daar verstrooide, kleine hulten der be- 

 woners aan het oog vertoonen, aan de oostzijde niet 

 zelden half begraven in de duinen en de graauwe daken 

 met bloeijend mos en verdroogde paddestoelen bedekt. 

 Op ecn vroegen morgen, in de laatste dagen van 

 September 184., voor dat de zon was opgegaan, opende 

 zich de kleine deur van een dier hutjes, waaruit 

 een jonge man te voorschijn kwam, die met groote 

 oplettenheid de lucht en den wind gadesloeg. Een 

 fraaije, bruin gevlekte patrijshond was voor hem 

 uitgesprongen en wentelde zich met zigtbaar welbe- 

 hagen voor zijne voeten in het zand, of sprong tegen 

 zijne knien op en legde zich dan voor een oogenblik 

 met den kop tusschen de voorpooten neer, om dade- 

 lijk weer op te springen , onder zacht geblaf en allerlei 

 capriolen, waardoor een jagthond zijne vreugde te 

 kennen geeft. Over het algemeen is er geen dier, 

 dat ligter te verheugen en zoo bezwaarlijk te ver- 

 moeijen is; zijn meester behoeft slechts het geweer te 

 nemen , en deze beweging toovert dadelijk de schoonste 

 uitzigten op genot en genoegen voor de verbeeldings- 

 kracht van den bond, waarvan de genoemde teekenen 

 van vreugde voorzeker slechts zwakke bewijzen zijn; 

 niettcgenstaande hij zeer goed weet, dat alle genoegens 

 van den dag slechts zullen bestaan in loopen, staan, 

 drijven en apporteren, zonder dat hij de geringste 

 hoop mag voedcn op eenig gering aandeel in den buit. 



