220 



De jonge jager — want dat was hij — met zijn 

 bijna versleten groene rok, met de oiide weitasch en 

 de oude hagelzak kruiselings over de beide scbouders, 

 met lioog opgetrokken laarzen, scheef op het oor 

 gezette groene jagtmuts en het korte dubbelde ge- 

 weer onder den arm, leverde eene scbilderachtige 

 figuur op. Hij was groot en krachtig gebouwd, 

 een blonde zoon der Celten, en zijn door de zon 

 gebruind gelaat verhoogde den glans zijner helder 

 blaauwe oogen , die ecbter op dit oogenblik , toen hij 

 eerst naar de lucht en dan om zich been zag, eene 

 treiirige iiitdrukking badden. 



»StiI, Veldman!" riep hij, en het scheen als of hij 

 zich ergerde aan de vrolijke sprongen van het dier, 

 dat aan dit bevel niet gehoorzamende , zich veeleer 

 nog vrolijker bij zijn' meester aansloot, toen deze de 

 deur digt maakte. Hij gaf den bond een schop en deze 

 kroop jankend en met ingetrokken staart weg. 



»Kom maar bier, Veldman!" zeide de jager, berouw 

 gevoelende over zijne drift, en terwijl bij hem den 

 kop streelde voegde bij er bij : »'t Is toch jouw schuld 

 niet , dat je meester een akeligen droom had/' 



Hij sloeg den weg in naar het dorp, welks oude 

 torenspits op eenigen afstand boven de boomen uit- 

 kwam. 



Als de jeugd van Scboorl bun Antoon , den jager, — 

 zoo heette hij door bet geheele dorp — op dezen vroe- 

 gen morgen gezien had, zou zij hem naauwebjks her- 

 kcnd hebben. Immcrs , nog nooit had zij zijn cog zoo 



