221 



treiuig gezien, nooit was liet zoo ter ncer geslagen, 

 nooit zijn tred zoo slepend en onverschillig geweest. 

 Hij was onder hen bekend als de vrolijkste jongen van 

 het dorp; en als hij den kinderen en nieuwsgierige 

 knapen van zijne wonderbare jagthistorietjes vertelde, 

 of de jonge meisjes koude hagelkorrels m den halsdoek 

 wierp, of de oiide moedertjes bij het spinrad opvro- 

 lijkte, — altoos scheen het van het harte te komen, uit 

 een zorgeloos en vroHjk hart. En toch was Antoon 

 een van die menschen, bij weike de vrolijkheid minder 

 eene eigenschap dan wel eene vatbaarheid der ziel 

 schijnt te zijn, en onder deze borrelende bron van 

 vroHjkheid, waarin zich niets dan licht en bloemen sche- 

 nen af te spiegelen, lag een bodem van ernst en droef- 

 gecstigheid. Daarom zocht hij menigmaal de eenzaam- 

 heid, en eene geringe oorzaak was genoeg om hem in die 

 gemoedstemming te brengen; dan was hij moedeloos en 

 zwaarmoedig. Dan dacht hij , zonder merkbare aanlei- 

 ding, aan zijne moeder en aan zijnen vader, die hij had 

 zien sterven, en aan de groene boompjes op het kerk- 

 hof ; dan weder zag hij voor zich zelven in de toe- 

 komst niets dan gebrek en ellende, tot dat de te- 

 genw'Oordigheid van menschen hem uit deze afgetrok- 

 kenheid wekte en hij wederom dezelfde vrolijke, moed- 

 willige Antoon, de jager, was als vroeger. Dejagt 

 was zijne grootste lust , en van September tot Januarij 

 genoot hij eerst regt zijn leven. Me[ het vrolijkste 

 gezigt ter wereld trok hij iederen morgen, voor het 

 opgaan der zon, te velde; maar wonderbare dingen 



