9'M 



door liel van den novel doornatte hout , waarult 

 dnizend kleine vogeltjes opvlojjen, een' wefj en gin^; 

 op naar de lioogten. 



Toen hij den top des heuvels bereikt had, wierp 

 hij een blik op het dorpje terug. De zon begon 

 even boven den horizont zigtbaar te worden en ver- 

 spreidde hare eerste stralen. De herfstnevel schitterde 

 in zulke bonte kleuren, als of de regenboog zich op 

 de aarde had nedergelaten ; het krnis op de toren- 

 spits begon tc fonkelen, en de daauwdruppels , die 

 aan de digte bladeren hingen, verdienden nii hunnc 

 poetische gelijkenis met glinsterende diamanten. Zijn 

 oog zocht de plaats waar het hutje van Maria zich on- 

 der de boomen verborg. Niets bewoog zich daar en 

 ook in gansch het dorpje heerschte nog eene diepe 

 stilte ; een enkele haan kraaide , en hier en daar hoorde 

 men in de verte hondengeblaf; maar geen menschelijk 

 wezen vertoonde zich. Op den regten weg naar 

 Schoorldam zag hij alleen den boschwachter , die 

 zich met haastigen tred voortspoedde. 



»AlIes slaapt nog," zeide Antoon, de jager, in zich 

 zelven, »en Maria is zeker ook weer ingesluimerd. 

 Zouden zij alien droomen? — GekheidI" liet hij hierop 

 volgen en haalde zijne jagtflesch te voorschijn , en als 

 of hij den bond toedronk, zeide hij: wkom, Veldman! 

 op den eersten zijn dood!" 



Daarop spande hij de hanen van zijn dubbel geweer 

 en begon het veld af te zoeken. 



In gantsch Schoorl en Bergen was er geen beter ja- 



