225 



ger dan Antoon. Hij was een dier zeldzamen , die 

 hijna altijd zeker van him schot zijn. wWeet g^ij wel, 

 waaraan het ligt," — had de oude Krelis eens ge- 

 ze{jd, toen hij met eenige boeren voor »de roode 

 Leciivv" op de bierbank zat en Antoon met een' rijken 

 jagtbuit beladen voorbijging, — »weet gij wel, waar 

 aan het ligt, dat Antoon, de jager, als er twee patrij- 

 zen springen , het eene voor, en het andere achter hem , 

 zij toch beiden vallen?" — Omdat hij een dubbel 

 geweer heeft," was het antwoord geweest, — »mis 

 geraden!" had Krelts gezegd, »wijl hij een dubbele 

 jager is/' — Daarom klaagde Antoon ook nooit over 

 al die ongelukkige tegenwerkingen der vier elemen- 

 ten, waaraan menig jager het alleen toeschrijft , dat hij 

 met ledige handen huiswaarts keert; evenmin pochte 

 hij op hazen of patrijzen, die hij wel is waar niet 

 mee naar huis bragt, maar waarvan hij zieh overtuigd 

 hielt , dat zij in de een of andere verborgene schuilhoek 

 aan de bekomen hagelkorrels hadden moeten sterven. 



De morgendronk, het in de ooren eens jagers zoo 

 aangenaam klinkende knakken der geweersloten , en 

 de heldere zonneschijn schenen Antoon's treurigheid 

 te verdrijven en hem moed in te boezemen. Veldman 

 sprong vrohjk voor hem been en begon al spoedig, 

 veel beteekenend, met den neus langs den grond aan 

 te trekken. 



»De bond heeft reeds wat in den neus," zeide Antoon, 

 whet zal goed gaan." 



Werkelijk duurde het niet lang of er sprong een 



