# 

 haa)^ op. Beidc schoten vielen , het eeiic na lict an- 

 dere. De bond sloe{j aan ; het haas ging door. 



»Voor den duiveir' Hep Antoon en wierp het ge- 

 weer op den grond. Ontsteld waarde hij het haas 

 na , dat geheel ongedeerd en door den bond ver- 

 volgd, over de vlakte vlood en achter de duinen 

 verdween, waar Veldman het driftig en met aan- 

 houdend jagen nazette, maar hoe langer hoe meer 

 achter bleef. 



II Ij floot den hond terug en laadde op nieuvv. 



»Ik dacht het wel, dat ik ^een geluk zou hebbeni'* 

 riep hij iiit. »Maar 'tis niets, het was slechts een 

 haas! zacht wat, Veldman!" en hij vervolgde zijn weg* 



»Het was slechts een haas!" zeide Antoon, dejager; 

 maar wat wilde hij dan? — Laat mij u iets van Ma- 

 ria vertellen en gij zult het begrijpen. 



Ik zal niet beginnen met te zeg{jen, dat Maria het 

 schoonste meisje van Schoorl was; want dit zegt 

 of niets of te vcel, en is in elk geval eene afgesletene 

 uitdrukking; in duizend verhalen is het meisje altijd 

 het schoonste uit den ganschen omtrek. Zeker, 

 zij was een allerliefst kind, netter en fijner dan de 

 meeste boerendeernen , en dat het zondagskleedje best 

 kon ontberen om er ten hoogste bekoorlijk uit te zien. 

 Zij was eene weeze; de steunen troost eener oude 

 grootmoeder en van een' tienjarigen doofstommen broe- 

 der. Deze drie maakten de kleine huishouding der 

 hut onder de boomen uit. En iievens hare grootmoeder 

 en het ongelukkige kind was niemand aan Maria lie- 



EESDE JAAHG. lo 



