227 



ver (Ian x\ntoon, dc jager, en liaddc zij ooil lainnon 

 (lenkcn aan den dood van hare {jrootmoeder, dan ware 

 zij ook wel op bet denkbeeld gekomen, zich zelve 

 als Antoon's, des jagers, vrouw te betrachten. Zoo 

 als de zaken nii stonden , plaagde zij Antoon en Antoon 

 plaagde haar op allerlei wijzen, maar verder kwam bet 

 niet. Maar de oude grootmoeder biisterde gaarne naar 

 Antoon's sebertsen , en bet doofstomme kind was over- 

 gekikkig, als bet bem zag aankomen en als bij bet leerde 

 van steenen eene val te bouwen om miisscben te van- 

 gen; en Maria zag Antoon met bare groote, beldere, 

 donkerblaauwe oogen nog vriendebjker aan, als bij 

 zieb met bet knaapje bezig bield en bet op zijne knie 

 liet rijden , tot bet van vrengde vervoerd bet eenige 

 geluid deed booren wat bet iiitbrengen kon. En 

 'savonds, als Antoon naar bnis ging, gebenrde bet 

 wel eens, dat zijne lippen bare bloeijende wangen 

 aanraakten; en Maria's »goede nacbt, Antoon!" 

 klonk daarom niet minder vriendelijk. 



Maar gisteren avond bad Maria bem gruwelijk {je- 

 plaagd; want bet was reeds de zesde dag na de ope- 

 ning der jagt , en boewel Antoon reeds menigen baas 

 had me^gebragt, bad bij nog geen enkel patrijs ge- 

 scboten. 



»Neen, arme Antoon!" bad Maria gezegd: »Loo- 

 pend wild dat gaat nog, maar vliegend kunt ge niet 

 sebieten, dat is u te vliig, boort ge!'' 



»Hoeveel patrijzen wilt ge, dat ik ii morgen me^- 

 brenge?" vroeg Antoon. 



