228 



»lk zal u iiiet op te hai^de proef stellen, mijn joii- 

 jjen!" antwoordde Maria. ))Scliiet er twee, en ik zal 

 gfelooven, dat gij het nog kunt." 



»Gij zult ze hebben, Maru!" riep de jager en sloeg; 

 den arm om haar midden: »Gij zult ze hebben, of 

 mijn naam zal niet meer Antoon, de jajjer, zijn!" — En 

 met deze woorden haalde hij haar naar zich toe. 



))Zacht, zacht wat, Antoon!" riep het meisje: »geen 

 sekheid, hoort ge! kussen? Waar denkt ge aan? 

 Als eerst de patrijzen hier zijn, dan zullen wij zien!" 

 En zij lachte, dat zij schudde, om aan hare ernstige 

 waarschuwing des te meer nadruk bij te zetten. 



»Ook goed," hernam de jongman; »maar weet ge 

 wat, Marie, geef mij een kns op rekening; en als ik 

 u morgen geene patrijzen breng , kus mij dan niet we- 

 der; maar breng ik ze, wee dan uwe lippen!" 



»Topr' riep Maria vrolijk, trad op hem toe, gaf 

 een' flinken handslag en liet zich een kii5 op de wan- 

 gen drukken, waarbij zich haar mondje minder dan 

 vroeger van hem afkeerde; en de doofstomme knaap, 

 die dit alles aanzag, hief het hoofd omhoog, sprong 

 van vreugde rond en klapte in de handen. 



Verwondert het u nog dat Atstoon , de jager, heden 

 met eenige minachting op »slechts een haas'' neerziet? 



En toch, hadde hij het haas maar gekregen; want 

 het werd meer en meer waarschijnlijk , dat hij plat- 

 zak zoude te huis komen. Te vergeefsch had hij 

 reeds een paar uren in de ruime Schoorler duinen 

 rondgezworven ; door laagten, waar hij tot over de 



i5* 



