229 



cnlvcls in het (\\{]U briiinc mos ginflr; over IioOj^fffn ^ 

 waar zijne voetstappen door liet droojje, miille zand 

 wcrden iiitgewischt ; over vlakten, waar ziltig^e poeleir 

 den groiid doorweekten ; nergens vond hij eeni{; spoor 

 van leven. Wei vond hij hier den voet van een liaas, 

 daar het {jewei van patrijzen ; maar hazen of patrijzen 

 zclven zao' hij niet. Uit ergernis schoot hij een witten 

 nil, die op zijne onheilspellende , donzige vlerken 

 nit een kreupelboschje opvloog, nam hem op, maar 

 wierp liem verachtelijk van zich. Eens zag hij zieh 

 ook door zijnen hond op eene wijze hedrogen , ^vaar 

 liij anders over zonde gelagchen hehhen , daar hij voor 

 rets stond, hetwelk, toen het eindelijk nit het dig(e 

 mos opsprong, nieis anders dan eene lecuwerik bleek 

 te zijn. En zoo verstreken de lange nren, en Antoon's 

 treiirige stemming kecrde terug , nog vermeerderd door 

 de afmatting en de hittc van den voortschrijdenden 

 dag. Plotseling scheen er een koel windje op te ko- 

 men, dat verkwikkend door zijne lokken speehle, en 

 toen hij daarna nog een hoog duin beklommen had , 

 zag hij de onmetelijke zee voor zich. 



Do aanblik der zee maakt altoos een^diepen indrnk; 

 maar als men haar van eene eenzame plaats ziet , waar 

 men niets dan de woeste dninen neven en achter zich 

 heeft, zonder eenig hutje aan het strand, zonder een 

 zeil op het water, dan is de aanblik dezer eindelooze 

 'vvoestem dnbbel indrukwekkend. Het is dan als of 

 men werkelijk aan de niterste grens dc^ wereld 

 staaty als of men inderdaad de cenigc, de laatst 



