230 



t)ver8'ebleveiie aarclbewoner ware. Eeiie koiidc rilling 

 jjing? Amtoon, den jager, over hct lijf toen liij zidi op 

 den top des heuvels nederzette; hij legde hei geweer 

 naast zich en blikte onafgebroken op de in den zon- 

 neschijn fonkelende baren. De bond rustte hijgend 

 naast hera itit; zijne roode tong hing hem lang en 

 druipend uit den bek, Hier, bij de groote zee, en 

 toch geene lafenis! 



Antoon haalde een stuk brood en eenige appelen 

 uit de weitasch en deelde redelijk met zijn' vriend. 

 Toen nam hij ook de veldflesch ora zich met een' 

 dronk te verfrisschen , maar zettc zc weder neei*. 



»Neen!" zeide hij met een diepe zucht. »Ach, die 

 droom ! dat ik dien droom toch vergeten kon !" 



Hij wilde zich den bangen droom \an den vorigen 

 nacht, waar wij hem reeds vroeger over hoordeii 

 ziichten en die de oorzaak van zijne droefheid was, uit 

 bet hoofd zetten; maar de aanblik der zee riep hem 

 omstandigheden in het geheugen terug , die hij reeds 

 vergeten had, en maakte dat hij er zich weldra des 

 te levendiger in verdiepte. 



Hij bevond zich weder, even als in zijn' droom , 

 op de jagt met de zonen der edele vrouw van Schoorl; 

 echter niet in het Schoorler veld maar in het Berger- 

 bosch. Hij droeg een nieuwe rok met glinsterende gul- 

 den knoopen en Maria had hem eene lange fasantveder 

 op zijne muts gestoken. Eensklaps gingen drie patrijzen 

 voor hem op; bij kon ze echter niet onder schot 

 krijgen; telkens vielen zij te^r, aU om hem te tarten; 



