231 



maar zoodra hij ze naderde, sprongen zij te vroeg op 

 en trokken verder. Eindelijk wilde hij beproeven om 

 ze op grooten afstand te scliieten ; maar liet geweer 

 weigerde en viel hem uit de handen. Daar maakten 

 de drie patrijzen iedcr drie vleugelslagen en een viel 

 er op den hoed des jonkers, waar zij bleef zitten. 

 »Mag ik schieten , jonker ?" riep hij. De jonker 

 wcnkte vriendelijk toestemmend met de hand. Hij 

 legde aan, en het hoen viel; toen hij echter ging om 

 het op te nemen , was er nog patrijs noch jonker te 

 vinden, — het bloedende hoofd van Maria lag daar 

 en zag hem met gebrokene oogen aan, en terwijl hij 

 het vreesselijk schouwspel lang aanstaarde , kwam 

 plotseling de zee op , en het hoofd begon op de baren 

 te zweven, zich te verwijderen en verdween; het ver- 

 scheen op nieuw en week andermaal terug, tot dat 

 hij ontwaakte. De haan kraaide, de dag scheen 

 door het venster ; hij kleedde zich aan ter jagt. 



En nu, terwijl hij daar zit en op de zee tuurt, 

 herhaalt zich hetzelfde ijzingwekkende gezigt: het 

 hoofd van Mabia verschijnt tusschen de zonnige, met 

 schuim bekransde baren der Noordzee en stijgt op en 

 neer met de golven. 



Hij wendde het oog van de bewogene watervlakte 

 af, strekte zich aan de helling des heuvels neder, 

 en verborg het gezigt in zijne handen. Weldra 

 sluimerde hij in en de akelige verschijning hernieuwde 

 zich weder voor zijnen geest; maar de zee werd nu, 

 rood als bloed , en vlammetjes en vonken wiegelden 



