265 



voor het aangeschoten wild willen stand hoiiden , maar 

 tot den jager terugkeeren , dan moet hij op alle moge- 

 lijke wijzen tot volhouden aangespoord worden. 



Zoo kan men een uur lang drijven; men schiet 

 eerst dan het wild dood en voedert den bond met 

 het zweet en de kleine ingewanden goed zat, hij wordt 

 daardoor aangewakkerd. Onder geene voorwaarde 

 mag men echter toelaten, dat hij aan het wild 

 trekt of vreet. 



Zoowel voor oude afgerigte, als ook voor jonge hon- 

 den, moet men nooit een stuk wild afvangen, maar 

 den hond eerst aanliggen; want zelfs de oude honden 

 leeren hierdoor het nedertrekken , dat zeker de groot- 

 ste ondeiigd is, welke een speurhond zich kan eigen 

 maken ; daardoor wordt hij niet beter waard , dan hem 

 dood te schieten. In andere landen, zoo als b.v. in 

 Schotland , denkt men er anders over. Nooit mag een 

 jonge hond, dadelijk na het aanschieten, bij het aan- 

 geschoten wild gebragt worden om het te zien; want 

 het heeft de verkeerde gevolgen, dat de hond in het 

 vervolg telken reize met hoogen nens rondsnufiPelt en 

 overal rond loert, om het aangeschoten wild in het 

 gezigt te krijgen. Ook mag een jonge hond niet 

 bij een aangeschoten ree of reekalf gelaten worden , 

 hetwelk hij gemakkelijk kan neder rukken, want 

 daardoor zoude hij, wanneer hij scherp is, ligt deze 

 ondeugd aannemen. 



Doch ook tot het voorzoeken kan men den braven 

 speurhond gebruiken , hetwelk vroeger de uitsluitende 



