266 



taak was van den leihond. Men trekt gewoonlijk hon 

 derd passen ver van het hout over het veld, laat den 

 hond met den toeroep van: wvooruit mijn bond!" met 

 korte en stijve lijn, opdat hij geene zywegen kan 

 volgen, vooruitgaan, en wanneer hij voet gevonden 

 heeft , laat men hem teekenen , en ziet toe of het 

 voor klein wild of voor een hert is. Is het klein wild , 

 zoo prijst men hem wel , maar brengt hem af en zoekt 

 verder: is het echter de voet van een hert, zoo laat 

 men hem, op honderd passen verder, zoowel voor 

 als terug op den voet vijf tot zes maal over en weder 

 zoeken, laat hem nog eenige malen teekenen en jaagt 

 het hert dan naar het hout. 



Dit heen en weder zoeken bij het opnemen van een 

 herten-voet heeft het nut, dat, wanneer men op 

 harden grond, waar men niet kan naspeuren, op 

 herten jaagt, de hond, wanneer hij een herten-voet 

 opneemt , door zijn heen en weder gaan in de lijn , 

 den jager aanwijst dat er spoor van een hert is. 



Wanneer men een hert naar het bosch heeft gedreven 

 en het daar wil doen stand houden, dan zoekt men 

 het tot in het hout na , waarin men vermoedt , dat het 

 zijnen stand heeft genomen en onderzoekt, of de hond 

 buiten het hout het hert weder op het spoor komt. 

 Is dit het geval niet, dan staat het hert in het hout. 

 Wanneer het hert in zeer digt hout staat en daaruit 

 moet opgejaagd worden, dan brengt men den hond 

 op hetzelfde spoor, waarvan hij voor het hout was 

 afgebragt, laat hem aan de langen lijn naspeuren, 



