267 



doet telkenmale de lijii op, tot aaii den kop van den 

 hond , en laat hem dan weder met gevierde lijn zoo lang 

 voort speuren, tot dat men het hert uit zijn leger 

 of stand heeft opgejaagd. Hier moet men er op let- 

 ten , dat de hond altijd aan eene strakke lijn gehouden 

 wordt, en op deze wijze wordt het hert zoo lang in 

 het hout vervolgd, tot dat het ruimt. 



DE WINDHOND. 



Was het bij de vorige drie behandelde rassen, in 

 weerwil van alle edele en voortreffelijke eigenschappen , 

 uit het bloed en van de afkomst, voortspruitende, 

 toch steeds meer of minder noodzakelijk , dat ook de 

 afrigting tot eene volkomen bruikbaarheid moest bij- 

 dragen, zoo is dit bij den windhond volstrekt niet 

 het geval. De natuur moet hier het meeste gedaan heb- 

 ben en alleen zijn ligchaamsbouw en de daarvan afhan- 

 kelijke graad zijner vlugheid , beslist eenig en al- 

 leen over zijne meerdere of mindere waarde; daarom 

 kan men bij hem, meer als bij eJnigen anderen hond, 

 de bruikbaarheid tamelijk zeker naar zijn uiterlijk aan- 

 zien bepalen. Scherpe zintuigen en andere instinct- 

 matige eigenschappen, welke bij hem over het alge- 

 meen zeer bekrompen ontwikkeld zijn, komen hier 

 minder in aanmerking dan bij alle andere honden. 



Een goed gebouwde windhond moet eerder groot 

 dan klein wezen, heeft eenen zeer smallen kop, 



