273 



het einde spits toe, en hangt, eenigzins naar de lin- 

 kerzijds gekromd, even op den grond. 



Het kostbare vel, dat het lieele jaar bruikbaar, 

 maar in den winter fraaijer is dan des zomers , is met 

 tweederlei haren versierd , gedeeltelijk korte en zachte, 

 als zijde, deels lange en merkbaar stijvere; vooral 

 de laatsten glinsteren als zilver. Zoolang het dier 

 leeft, neemt het vel geen water aan, en dit is ook 

 zoo dik en vast, dat geen hondenbeet het kan door- 

 boren, zelfs dan nog niet, als de woedenste beet den 

 gevangen otter het gebeente verbrijzelt. Hij is in den 

 hoogsten graad electriek; maar van het lichtten bij 

 nacht, waarvan oude schrijvers wel eens gewaagden, 

 heeft men van de meest ervarene otterjagers nooit lets 

 gehoord. 



De oorzaak, hoe dit dier dikwijls zoo lang, zonder 

 adem te scheppen, onder water kan doorbrengen, 

 vond een kundig geleerde in vier kleine eivormige 

 openingen aan het hart (foramen ovale) die, wijl ze 

 niet zonder het opblazen der hartkamers kunnen waar- 

 genoraen worden, door andere natuurkundigen niet 

 opgemerkt waren. Behalve deze zijn, bij eene ana- 

 tomische beschouwing van den otter, ook nog de 

 beide blaasjes aan het einde van den mastdarm merk- 

 waardig, die een aanvankelijk zeer stinkend vocht be- 

 vatten, maar na eenigen tijd, ~ in de lucht ge- 

 droogd — een liefelijke bisamreuk verspreiden. Of 

 deze, zoo als sommigen meenen, als lokaas dienen 

 voor de visschen , zal moeijelijk te beslissen zijn. 



