278 



met eigenaardige onvriendelijk bromtoonen en vlugt 

 met zijnen buit in eenen hoek. 



De eenvoudigste wijzen van otterjagten zijn : de aan- 

 stand bij maneschijn (*) en het vangen met sprenkels, (**) 

 zwanenhals , ottersklemmen en netten. De regte otter- 

 jagers bedienen zich gewoonlijk van de laatstgenoerade 

 methode. Men stelt de netten dwars over de rivier of 

 beck , waarin men otters vermoedt , zoekt hen met 

 daartoe bijzonder afgerigte honden op en steekt hem , 

 als hij tracht te ontkomen , in de netten met eene eigen- 

 aardige harpoen dood. Voor dit ottersteken behoort de 

 in het water staande jager eene bijzondere vaardigheid 

 te bezitten , en de voorzorg te neraen van nooit tegen 

 den zwemmenden otter in te steken, daar hij dan te 

 spoedig zal duiken; maar hem, zonder zich te bewe- 

 gen, eerst te laten voorbij zwemmen. 



Dat het ottervel onder het beste en kostbaarste bont 

 gerangschikt wordt, is reeds aangestipt. De fraaiste 

 komen uit Virginie en Canada, en worden om hun- 

 nen schitterenden glans spiegelotters genoemd. 



Hoeden van otterhaar overtreffen ^ volgens deskuu- 

 digen, de castorenhoeden in fijnheid en deugdzaamheid. 

 Uit de stijve haren worden uitmuntende schilderkwas- 



(*) Voornanielijk ('es winters op die plaatsen, waar men den in- en nit- 

 gaande vigchmoordenaar op het besneeawde \\s heeft gespeard. Een dikwijis 

 boitengewoon koud genoegen, "waarbij neas, oorai en voeten zeer goed knn- 

 nen bevriezen. Een met haksel gevnlde en vooraf goed verwarmde voetzak 

 is by znlke gelegenheden een hoogst M-eldadig orakleedgel. 



(**) Hiervoor moet het door DSbel (2 dl. 102.) beschrevene lokaaa, nit var- 

 kensvct, baldrian, bevergeil en kamler zamcngcsteld , volgens bet gevoclcn-van 

 geoefcnde jagers, probaat zijn. 



