281 



wateren woont, zorgviildig waken dat hij niet ont- 

 loopt. Tot dat einde bindt men hem eene bel om en 

 laat hem daarmee rondloopen. Mogten zijne driften 

 hem dan ook nog naar het water voeren, dan zal hij 

 toch spoedig naar zijn gewoon verblijf terugkeeren, 

 omdat de lastige bel zijne wilde kameraden zoo zeer 

 afschrikt, dat zij zich althans niet in vertrouwelijke 

 gemeenschap met hem wagen. 



Voor een paar jaren werden te Koblents, door een 

 schipper, twee tamme en twee wilde otters openhjk 

 vertoond, die op kommando in den Rijn rondzwom- 

 men en visch aanbragten. 



Dat oude otters ook nog voor de vischerij kunnen 

 afgerigt worden, verhaalt een reiziger in zijn wWald- 

 leben im Orgelgebirge" (Ziiid-Amerika) als volgt : Een 

 Chinees , door de Braziliaansche regering met zes 

 andere ontboden , ten behoeve der theekultuur , maar 

 wegens den ongeschikt bevonden grond , die daar voor 

 deze struik niet gunstig is, na verloop van twee jaren 

 zonder eenige ondersteuning we^r ontslagen , wist niet 

 hoe hij zich het noodige in zulk een vreemd land zou 

 kunnen verdienen. Toevallig komt hij in de nabijheid 

 van Itagoabij bij eene rivier , waar hij zich nederzette 

 en mismoedig over zijne toekomst napeinsde. Terwijl 

 zijn oog alzoo op het water gevestigd is en hij over 

 zijn noodlot treurt, trekt eene menigte visschen zijne 

 aandacht. Hierin scheen »de vinger Gods" te zijn. 

 Met weinig moeite bouwt hij zich hier een hutje, 

 verschaft zich vischtuig of vervaardigt het gedeeltelijk 



