247 



westenwiiul, wanneer des morjjeiis do daauw nog op 

 den grond ligt en bet spoor, zoo als dejagers zeogen, 

 nog niet te veel opgedroogd is. Dan trekt do jager met 

 de honden , die tot dat men aan het zoeken gaat steeds 

 acliter hem moeten loopen , op ziilke jagtvelden , waar 

 hij hazen vermoedt, en laat hen daar los, terwijl hij 

 hen tot zoeken aanmoedigt door het signaal van 

 den hoorn, door het aanzetten tot de jagt of door 

 den ouden jagerroep van: oHo, la, la, la. — Zoek 

 op! Bemerkt de jager, dat de een of ander der hon- 

 den een spoor gevonden heeft, dan versterkt hij zijn 

 aanmoedigend roepen, en begint de aanvoerder van 

 den troep aan te slaan, dan roept hij den honden 

 de woorden toe: »ho! bih! bib!" Vooral moet hij 

 daarop letten, dat geen der jonge honden een ond 

 spoor, of een' vogel of eenig ander dier vervolgt en 

 daar op aanslaat. 



Heeft nn de oude bond gevonden en vailen de jonge 

 honden goed bij , dan gaat de jagt snel voorwaarts en 

 dc jager moet even snel volgen. Dikwijls gebewrt het 

 dat de honden stil worden, dat zij het spoor verloren 

 hebben, het baas zich weder gedrukt, of groote om- of 

 zijsprongen gemaakt heeft , of dat de honden in te groote 

 drift soms voorbij of over den voet been gegaan zijn 

 en aldus het spoor verloren hebben. Hier is het de 

 eerste pligt van den jager, om de honden in den 

 omtrek zoolang tot zoeken aan te moedigen , tot dat zij 

 het spoor weder leriig vinden. Want niets bederft 

 dc honden mecr, dan wanneer men ben, welligt 



