260 



der aan tie lijn , -en laat hij zich , zoiider aan te slaaa 

 en zonder ecnigzins onrustig te worden, gaarne op elke 

 plaats in het kreupelhout vastleggen, zoo is het eerste 

 gedeelte der dressuur 'geeindigd. 



Eerst wanneer hij een jaar oud is geworden , brengt 

 men den hond in de wildbaan, ter plaats waar men 

 wild vermoedt, om hem met de sporen bekend te 

 maken; men zet hem zoo dikwijls mogelijk op den voet 

 en wijst hem elk spoor aan dat men vindt, hetwelk 

 hij dan ook spoedig zal leeren opnemen. Wanneer de 

 hond wild te zien krijgt , of een warm spoor aantreft , 

 waar juist wild is geweest, {hetwelk niet te vermijden is) 

 dan moet men op de plaats stil houden, vervolgens het 

 spoor eenige honderd schreden nazoeken , en wanneer de 

 hond gocd aanhoudt , hem onder liefkozingen opnemen 

 en weg dragen. Neemt de hond zelve eenig spoor aan, 

 dan onderzoekt men , wat daarvan is. Ziet men dat 

 het van grof wild is, dan moet men hem zijn regt 

 geven en met een »goed zoo!" vriendelijk toespre- 

 ken en van tijd tot tijd op een koud spoor eenig- 

 zins aanhouden, waarop hij weder moet afgedragen 

 worden. Neemt hij intusschen een hazen-, vossen 

 of ree-spoor aan , zoo wordt hij beknort en daarbij zacht 

 van den voet afgetrokken, doch nooit afgedragen. Is 

 dit eenige malen geschied , dan zal de hond zulke sporen 

 voorbijgaan en daar op niet teekenen. In deze handel- 

 wijze zorge men natuurlijk zich steeds gelijk te blijven , 

 en is het voor alles een hoofdvereischte , dat de jager 

 volkomen bekend zij met de sporen. De beste tijd 



17* 



