146 



eenc gewone, vvilde eend, en wel een woerd was. 

 De bilks wilde liij toch afschieten, en daar hij zulk 

 een geoefend schutter is, dat hij in warme zomer- 

 nachten, voor zljn vermaak, de vle^rmuizen met ko- 

 gels scliiet, legde hij aan , mikte eene seconde, en 

 gaf vuur. — Hij zag duidelijk , dat de kogel bij de 

 eend op den waterspiegel afkaatste; hij hoorde hem 

 op den oever in een week ligchaam inslaan. In het 

 denkbeeld , dat hij de eend gemist had , wilde hij 

 mismoedig verder gaan, toen hij zag dat deze begon 

 te fladderen — een bewijs dat de ruggegraad door 

 een schampschot getroffen was — , zich langzaam ver- 

 hief, en aan den oever dood neder viel. Een ander 

 had om den kolk been moeten gaan, ten einde de 

 eend te halen, doch Frans was in het watertreden 

 zoo bedreven, dat hij den weg over de breede water- 

 vlakte spoedig aflegde , en met drooge voeten den over- 

 kant bereikte. 



Digt aan den oever lag de eend; eenige schreden 

 verder een kapitaal hert, van 24 enden, morsdood: 

 de kogel , op den waterspiegel afstuitende , was dwars 

 door de beide bladeren van het hart gegaan. Van 

 vreugde dronken wendde Frans het hert om, en 

 zie! een dood haas lag onder hetzelve; in zijnen val 

 had het den onschuldige verpletterd. »Neen ! dat gaat 

 »te vcr !" riep Frans verbaasd uit , sloeg de handen 

 boven het lioofd te zamen , en — eene houtsnip , die 

 juist daar voorbij streek , worstelde tusschen zijne 

 handen. 



