144 



veld, boven den wind en met voorzigtige schreden, 

 dikwerf zoo digt aangekropen, dat ik ze bijna met de 

 hand kon bereiken. 



Kan de natuur ook niet nog eene verdere bedoeling, 

 dan alleen hunne zekerheid , gehad hebben , toen zij 

 hun bij voorkeur den nacM aanwees om hun voedsel te 

 zoeken? Is het niet mogelijk, dat zij bij nacht eene 

 grootere hoeveelheid voedsel tot zicli kimnen nemen , 

 dewijl dit alsdan niet zoo spoedig tot gisting overgaat , 

 en de herkaauv^ing dus langer dan bij dag kan uitge- 

 Steld worden? Althans voor het warme jaargetijde laat 

 zich deze stelling aannemen , en in den winter komen 

 zij zelden in de gelegenheid , zich door het rijkelijk ge- 

 not van voedsel te overladen; zij moeten zich dikwerf, 

 wanneer de jager niet te hulp komt , karig behelpen. 

 Gelijk reeds hierboven is aangemerkt, neemt men 

 bij de herkaauwende geen' zoo volmaakten slaap , 

 dan bij andere dieren waar; daarom moet men den 

 tijd der herkaauwing voor eene soort van rust hou- 

 den, hetwelk trouwens den veehouders ook genoeg- 

 zaam bekend schijnt, daar zij niet gaarne zien , dat 

 men het vee in dien toestand stoort. 



(Wordt vervolgd,) 



