143 



makeii zijn, bieden ons daarbij de viervoeti^je bevvo- 

 ners der velden en bosschen meerdere zwarighedcn aan , 

 vermits voor hen de dag? meer voor de rust, de nacht 

 tot bet opsporen van voedsel bestemd is. Hier zoude 

 weUigt de vraag kunnen rijzen: of deze omstandij^heid 

 in de inrigting der natuur, dan wel in de vrees voor 

 den menscb, bunnen onvermoeiden vervolger, baren 

 oorsprong beeft? 



Genoese is bet bekend, dat bij ben de dag zicb niet 

 zoo slreng van den nacbt afscbeidt , dat de eerste gebeel 

 en al der ruste oewijd is, en dat of een weinig ver- 

 ontrust jagtveld , of korte nacbten , of knellende bon- 

 ger ben ook soms aansporen om bun voedsel des daags 

 te zoeken, maar evenwel veroorzaakt bet tijdstip van 

 morgen en avond een geregeld wisselen van bet veld 

 naar bet boscb, dat niet enkel zijnen oorsprong in de 

 vrees voor den menscb of voor ander gevaar bebben 

 kan. Wanneer wij meer in de bijzonderbeden afda- 

 len, bemerken wij, dat bij bet berkaauwend wild, 

 de berten en reeen, de zintuigen zoo scberp zijn, dat 

 zij bun, ook bij dag, de meestmogelijke veiligbeid 

 verzekeren. De zintuigen van bet geboor en den reuk 

 kunnen des nacbts niets van bunne scberpte verliezen, 

 maar zijn welligt door de stilte en koelte van den 

 nacbt nog verboogd. Wat evenwel den gezigtszin be- 

 treft , meenen wij bun een bijzonder vermogen om des 

 nacbts duidelijk te zien, te moeten ontzeggen. Bij ber- 

 ten en reeen, die ik des avonds op den aanstand zag, 

 ben ik , wanneer bet duister geworden was , in liot open 



