136 



zon oiitsluiten, ah die daartoe liareii ondergang af- 

 wachten. Op gelijUc wijzc is aan sommige dieren een 

 nacht- aan anderen een dagslaap eigen. 



De slaap zelf is bij verschillende diersoorten ook 

 weder van verscliillenden aard; bij den mensch ver- 

 toont hij zich in den volmaaktsten vorm, vermils eene 

 meer volkomen zamenstelling, in den regel, eene meer 

 volkomene rust behoeft. De vleescfivretende dieren 

 staan in de schepping eenen trap hooger dan de plan- 

 tenvretende , vermits zij niet onmiddelijk van de voort- 

 brengseien van den grond leven kiinnen, maar van 

 vleesch en bloed , die als prodiikten der planten te be- 

 schouwen zijn. Om him voedsel te verkrijgen moeten 

 zij buitendien meestal meer kracht en tijd dan de 

 plantenvretende aanwenden. Bij hen vertoont zich de 

 slaap dan ook, in den regel, in zijnen volmaakteren 

 vorm , gelijk wij bij den bond en den vos kimnen 

 waarnemen , welken laatste wij dikwerf op de jagt 

 verrast hebben, ofschoon dergelijke ontmoetingen bet 

 sluwe Reintje alles behalve aangenaam zijn. 



De volkomen slaap der herkaauwende dieren werd 

 reeds door Buffon en anderen betwijfeld; dit schijnt 

 wel zeker , dat him slaap niet volkomen vast is , en 

 dat de tijd, welken zij onder het herkaauwen in apa- 

 thischen toestand doorbrengen , gedeeltelijk den slaap 

 vervangt. Hoewel het den mensch zeer moeijelijk , ja 

 bijna onmogelijk is , zich duidelijk de verschillende toe- 

 standen en gewaarwordingen der dieren voor te stel- 

 len, kimnen wij ons toch een flaauw denkbeeld van 



