Ill 



met II saaii jageii , of wel zij mag papieren geld ver- 

 valschen. Volgens de letter van de wet — zoude 

 zij mimtbilletten mogen namaken, en niet mogen 

 jagen; het spreekt van zelf dat men volgens den zin 

 van de wet moet te werk gaan, en dan is het zoo 

 duidelijk als een catechismus, dat zij gerust met u 

 mag gaan jagen. 



Toen ik het muntbillet gelezen had , voer de jager 

 voort, twijfelde ik er geen oogenhlik aan, en werd 

 al boos op onze boeren, dat zij dien mensch , die zoo 

 verstandig is als een advocaat, met die regtstreeksche 

 verkiezing uit den raad geknikkerd hebben. Ik zag 

 aanstonds er op uit om voor Cornelia aan een ge- 

 weer en weitasch te komen ; wij trokken te velde , 

 en dat verzeker ik u, zij scliiet, dat het een last is 

 om te zien, onverschillig of het loopt of vlie^t. 



Niemand , zoodra ik hem den zin der wet had uit- 

 gelegd, had er lets tegen, dan alleen de veldwachter 

 in den Reek, een dorpje bij Grave, die begreep de 

 wet geheel anders, en bekeurde haar, omdat zij geene 

 aete of permissie had; wij jaagden toen in gezelsehap 

 met den pachter der jagt. Zij werd vervolgens gedag- 

 vaard voor het kantongeregt te Grave , en ofschoon ik 

 ZEd. Achtb. de wet op de jagt en op het papieren 

 geld duidelijk aan zijn verstand bragt , veroordeelde hij 

 haar evenwel , zoo als ik u straks gezegd heb. Geef 

 mij nu eens goeden raad, want behalve het mocten 

 gevangen zitten, is het nog bitter ongelukkig; begrijpt 

 eens goed: zij kan, voor dat zij 18 jaar oud is, geene 



