m 



Onder het vvaiitlelen speurde ik op de lancii lainc- 

 lijk veel wild en, lot mijnc verwoiideriiiG' , Qeen seha- 

 delijk gedierte. — »Gij schijnt liier weiiiig sdiadelijk 

 vgedierte le liebben, mijiiheer A.!" 



»Och ja, dat zal ik u uitlesgeii, dat is zeer toeval- 

 »lig; gij begrijpt wel dat John zich met zulke dingcii 

 »niet kan afgeven, want dat is toch wel geen jagers- 

 ))werk, dat klemmen leggen; en schieten kan men 

 »dat tuig maar zeer zeldzaam; maar ik heb hier den 

 »zoon van den ouden jager van den heer Z. gevon- 

 »den — gij weet hoc die gocde man op het vangen 

 »van die beesten gesteld was — , dien heb ik iiit mede- 

 »lijden gehouden , en die vangt mij nu het ongediertc 

 »weg. Hij had mij eerst gevraagd om jager te wor- 

 »den, maar dat ging niet; verbeeld ii eens, dat hij 

 »nooit verder dan op veertig passen op een haas wilde 

 » schieten, en dan moest hij het nog dwars hebben. 

 »Toen ik hem, als proefstuk, een' bond had laten 

 »dres8eren, had hij hem zoo bedorven, dat hij geen 

 »haas meer wilde naloopen en , als er geschoten was , 

 »stil bij mij ging zitten; hij had er den moed iiitge- 

 »werkt; ik zag dadelijk wel dat het nict gaan zoude, 

 »en dat hij er geen verstand van had, want, verbeeld 

 »u eens ! hij wilde geenc zweep gebruiken. Dat van- 

 »gen van ongediertc is juist lets voor zulke domme 

 »menschen!" — Wat kondc ik beter doen dan zwij- 

 gen en den volgenden dag afwachten? 



Des morgens ten acht m^e trad de heer A., in 

 eene jagtkleeding, die een fransch modeplaatje be- 



