116 



de hocnders wegstrijken en den bond er een apporte- 

 ren ; daar ontwaakte mijn jagersgevoel , en mijn blik 

 viel tevens op de torens van liet kasteel Y. , dat ik 

 reeds genaderd was. 



Het gezigt van die torens werkte als een tooverslag 

 op mijne verbeelding ; de dertig vervlogen jaren ver- 

 loren zicb in bet beeld , dat mij tbans voor den geest 

 zweefde; bet voorledene was tegenwoordigbeid gewor- 

 den. — Ik bevond mij weder op Y. in bet gezelscbap 

 van den braven Z. ; alles, bet buis met zijn' gullen 

 gastbeer, bet ouderwetscb buisraad, de trouwe jager, 

 de lievelingsbond van mijnen vriend, bet rijk voorzien 

 jagtveld, dat alles stond mij levendig voor den geest. 

 Vele berinneringen ontrolden zicb voor mijne pbantasie, 

 en ik r^noest eene opwellende traan wegpinken. — 

 Onder die berinneringen was ik zoo gebeel in gemij- 

 mer verzonken , dat ik den terugkeerende jongen niet 

 bad zien naderen, en zijn: »mijnbeer, ik beb den 

 »reiszak op bet kasteel afgegeven!" eensklaps de kin- 

 deren mijner verbeelding in rook deed verdwijnen, en 

 mij in de wcrkelijkbeid terug voerde. — »En de ou- 

 »derdom alleen is tegenwoordigbeid!" zucbtte ik met 

 Feith, nam mijnen stok op en wandelde verder. 



Toen ik bet kasteel bereikte , zoebt ik te vergeefs 

 naar de trotscbe eiken, die de vroegere oprijlaan be- 

 scbaduwden; beide waren verdwenen. — Een ruim 

 grasperk, waardoor de weg slingerde, en dat spaar- 

 zaam met eene groep boomen versierd was, bad ben 

 v^rvangcn. — Ook de onde poort was weggeruimd, 



