115 



» adieu, tot wederziens!" scheiddcn wij met eenen 

 warmen handdruk. 



Toen ik mijne zaken in X. had afgedaan, decide ik 

 aan A. den last mede , mij door zijnen oom opgedra- 

 {jen, en vroeg tegen den volgenden dag belet om mij 

 daarvan te kwijten. — Ik stelde mij met gcnoegen voor 

 die plaatsen nog eens te betreden , waar ik met 

 mijnen onvergetelijken vriend Z. zoo menig aangenaam 

 luir doorgebragt, zoo menig gelukkig jagtavontuiir 

 bijgewoond had. — Het antwoord — op geparfumeerd 

 postpapier geschreven — was hoogst hoffelijk, en be- 

 vatte, behalve de betuiging van het verlangen om 

 mijne kennis te maken, de uitnoodiging tot een ver- 

 blijf van eenige dagen te Y. — Aan die verlokking 

 kon ik geenen wederstand bieden; de oude herinne- 

 ring werd levendig, en het voorstel door mij aange- 

 nomen. 



Een jongen werd, met mijnen reiszak belast, voor- 

 uit gezonden; ik nam den wandelstok op om hem te 

 volgen. — Het was een dier schoone herfstmorgens , 

 welke het gemoed van den jager met de aangenaamste 

 gewaarwordingen vervullen; de zon sclieen zoo helder 

 op de fraaije kleurschakerigen der bosschen, waarin 

 het gezang der roodborstjes en meezen zoo vrolijk 

 klonk. — Aan de eene zijde van den weg doolde eene 

 kudde schapen over de bruine heide ; aan de andere 

 doorkriiiste een jager het stoppelveld. — Ik zctte mij 

 op eene hoogte nedcr , om dit verrukkend tooneel te 

 genieten; intusschen loste de jager een schot, ik zag; 



