114 



Flesch, aan den liaard zat , stelde hij zich voor dit 

 jjemis schadeloos , door het bepraten van onze ge- 

 zamenlijke jaottogtjes in vroe{jcre dagen en de her- 

 inneringen aan vele onzer jagtmakkers , die reeds in 

 de groote weitasch van den onverbiddelijken jager 

 met de zeissen waren opgestoken. — Onder zulke 

 gesprekken waren ens de winteravonden steeds te 

 kort; mijn vriend scheen dan weder jong te worden 

 en het podagra niet te gevoelen; zijne oogen fonkel- 

 den van jeugdig vuur, en dikwerf werd het krukje , 

 dat, ten steun hij zijne omstrompelingen indekamer, 

 aan zijnen stoel leunde, opgenomen en in het vuur 

 van het verhaal , onder een »paf /" aan de wang 

 gebragt, wanneer het een of ander meesterschot uit 

 den rijken schat onzer herinneringen werd opgera- 

 keld. — Toen wij den avond weder op deze wijs 

 hadden doorgebragt, xeide mijn vriend bij het afscheid 

 nemen : »uwe reis brengt u te X. in de nabijheid 

 »van het landgoed Y. , thans het eigendom van mijnen 

 »neef A. wiens voogd ik geweest ben; ge zoudt mij 

 »eene dienst kimnen bewijzen, door hem eenige 

 -»papieren van waarde te overhandigen." — - »Gaarne," 

 was mijn antwoord, »dan kan ik tevens die plaatsen 

 »nog eens bezoeken, waar ik met mijnen overleden 

 »vriend Z. , den vroegeren eigenaar, zoo vele genoeg- 

 •»lijke dagen heb doorgebragt ; het was een echte jager 

 »die Z." — Ja, daar heb ik veel van u over ge- 

 tioord," zeide mijn vriend, terwijl hij de papieren 

 anpakte en mij overrcikie. — Na een liartelijk: 



