83 



Evenzcer hechtte Z. aan het opzoeken van verloreii 

 ■j];e8clioten wild; was er lets aanges^hoten , dan liet 

 hij zich de plaats wijzen, onderzocht wat er van ve- 

 deren, wol of zweet aanwezig was, en hoe de voet 

 van het loopend wild , na het aanschot , afgedrukt 

 stond; wanneer hij oordeelde dat het wild vleugellam 

 of doodelijk getroffen was , dan zag men hem onver- 

 moeid blijven zoeken; bemerkte hij dat dit oponthoud 

 zijne gasten begon te vervelen, dan zeide hij altoos: 

 »jaagt maar verder, ik zal u wel teriig vinden; maar 

 »ik blijf nog wat zoeken."— Somtijds kwam hij, wel 

 is waar, terug zonder het aangeschotene gevonden te 

 hebben ; doch dikwerf werd zijne moeite beloond , en 

 men moet zijn tevreden gelaat gezien hebben , om 

 zijne vreugde te kunnen beschrijven. Hij was dan den 

 ganschen dag in eene vrolijkere luim dan gewoonlijk: 

 ))indien wij," zeide hij bij zulke gelegenheden , »ons 

 »voor geregtigd houden om die weerlooze dieren te 

 »dooden, moeten wij ook, zoo veel mogelijk , alles 

 »v66rkomen dat hun nuttelooze smart doet lijden: het 

 »geven van een' spoedigen dood , waar hij zulks kan , is 

 »de pligt van den echten jager." — Hij vergat dan 

 ook nimmer den onvermoeiden ijver zijner honden te 

 prijzen , die ook werkelijk in het vinden van aange- 

 schoten wild uitmimtten. 



Somwijlen wisselde, uit de nabij gelegene domein- 

 bosschen, een stuk grof wild in de jagt van Z. over; 

 dit gebeurdc eenmaal terwijl ik mij bij hem bevond. 

 Zijn jager berigtte , dat een acht-ender in een iiitge- 



