78 



mij bijzonder aan , zoodat ik dikwerf met hem ter 

 jagt siiijy. — Hij was in liet bezit eeiier jonge teef , 

 die de kamerdressuur ondergaan had , en nu verder in 

 hct veld afgerigt werd. Van velddressuur hadden wij 

 destijds geene andere begrippen , dan het toedienen 

 van zweepslagen ; hoe verbaasd was ik dus , toen ik 

 voor de eerste maal met mijnen nieuwen makker tc 

 veld trekkende — het was in het voorjaar , om op 

 de heide watersnippen te schieten — , hem zijne teef 

 een* halsband met pinnen zag omdoen , waaraan eene 

 dunne lijn van omstreeks twintig vademcn bevestigd 

 was, om haar op deze wijze het noodig appel in te 

 prenten. Aanvankelijk , ik ont veins het niet , wekte 

 die handelwijze mijnen spotlust endienmijnerjagtvrien- 

 den in ruime mate op ; het heugt mij hoe wij , wan- 

 neer hij die lange lijn afwikkelde , lagchend zeiden : 

 »daar wordt de vlieger weder opgelaten." — De 

 meesten vonden die praktijk te vermoeijende en te 

 dikwerf de gelegenheid tot schieten benemende, haal- 

 den de schouders op en lieten hem begaan ; ik ge- 

 raakte meer en meer op een' vertrouwelijken voet , 

 en wij joegen meestal te zamen. Eindelijk begon ik 

 de resultaten op te merken , die zijne dresseerwijze 

 opleverdc, en toen ik , na verloop van eenige weken , 

 zijne teef op een enkel »pst" ras zag gehoorzamen, 

 en niet , gelijk onze honden , op het schot loopen , 

 begon ik zijne handelwijze geheel anders te beschou- 

 wen. Ten zelfden tijde gaf hij mij — die niet wist dat 

 er bocken over de jagt geschreven waren — het werk 



