73 



»ik daar gestaan waar deze of gene stond, wis hadde 

 »ik omvergeschoten wat nu gemist of verketst is." 

 Eiiidelijk bedankten wij elkander rcgt hartclijk voor 

 het onderling aangedane pleizier , spraken tegen hot 

 volgende jaar weder eene jagtpartij af, en scheidden. 



Zie hier nu , lezer , den geheelen afloop , zoo 

 naaiiwkeurig mogelijk afgeschetst , van den zoo ge- 

 vreesden , zoo jagtvernielenden St. Hubert; zoo als 

 het met ons ging, gaat het in den regel overal, waar 

 iedereen St. Hubert houdt. 



Groot geschreeuw , maar weinig wol ! het wild 

 wordt wel van de eene plaats naar de andere gedre- 

 ven , doch bij toeval wordt er een enkel stuk gescho- 

 ten. Waarom toch den menschen dien voor hun zoo 

 genoegelijken dag niet, even als vroeger, ooghiikend 

 toegestaan ? te meer , daar zij van hunne zijde , ons 

 zoo volgaarne , hiervoor een geheel jaar lang hun 

 jagtveld zouden overlaten , — ■ iets , dat zij ons nu uit 

 spijt betwisten. 



Ik zal, in eene latere aflevering, aan de mij voorge- 

 nomen taak een einde moeten maken ; want hier valt 

 mij iets in , dat zoo juist in de reden te pas komt , 

 het mogt mij anders nog ontgaan.... 



Ik was in 't begin van September j.l. langs de ri- 



vier de Aa , in de gemeente B , op watersnip- 



pen jagende, toen eensklaps mijn bond, voor een 

 eiken haag, die het hooge van het lage scheidde, pal 

 bleef staan. Ik dacht : het zal een haas wezen; hier 

 onder B. mag toch niemand jagen. . . . , zal ik het 



