71 



veil zitten kwakken ; eene zeide , dat zij wenschte , 

 I'at het nooit St. Hubert ware , want haar man , be- 

 halve dat hij zijn daggeld verzuimde , was bij die 

 gelegenheid gewoon , al de worst van hun varken 

 op te eten. ))0", sprak eene andere, ))dat is ook 

 »wat, er komen dikwijls groote heeren op de jagt , 

 »hij kan daar toch zoo schooijerachtig niet aanko- 

 »men/' »Maar" hervatte zij, »ik ben nieuwsgierig 

 »wat zij hebben ziillen." ))0", hernam de vrouw, die 

 zoo bitter over de worst klaagde, »dat weet ik 

 wprecies V" — »En wat hebben zij dan ?" — » Wat zij 

 »hebben ? Grooten honger ! en anders niet ; dat zijn 

 »zij altijd gewoon , als zij St. Hubert houden." Ik 

 sloop lagcliende naar binnen , waar mij weder wat 

 nieuws toefde. Het gebeele vertrek was met zulk 

 een' verpestenden geur opgevuld , dat mij de walni 

 op de borst sloeg. Mijn oog viel op de brouwerin, 

 die zeide, dat zij niet kon begrijpen wat het voor 

 wonder e lioncepten j vreemde commotierij bitzare fan- 

 tasijen en kale gasconnaden waren , om zoo iemands 

 huis vol stank te maken; »gij hebt," sprak zij, »stel- 

 »lig lets in den kagchel gesmeten !" en toen zij het 

 deurtje opende viel zij bijna omver. Ik heb nooit 

 geweten , dat bonte kraaijen in den kagchel eene zoo 

 verpestende lucht afgaven, en raad in gemoede ieder 

 jagtliefhebber af, die op te stoken. Toen de brou- 

 werin de oorzaak gevonden had , werd zij woedend , 

 sloeg met den pook lings en regts, ijlde naar achter 

 en gelastte aldaar haren man, den jagers eene goede 



