3t 



die huilend door de kieren dcr venslcrs drong, joc0 

 van den haard dikke rookwolkcn door hct vertrek. 

 Ik legde eenige takken op het voclitioe hoiit, dat zon- 

 der te verbranden lag tc smeiilcn , en spande al de 

 krachten mijner lonjjen in , om de vlam aan te wak- 

 keren , die , terwijl zij eenig licht in dit duistcre hoi 

 yerspreidde , tevens mijne verklenmde leden ver- 

 warmde en de treurige stemming, waarin ik verzon- 

 ken was, verbande. Spoedig evenwel werd deze 

 kortstondige gloed weder door eene verstikkende rook- 

 massa afgewisseld , waarbij de koude in het vertrek 

 de overhand kreeg; terwijl de storm onafgebroken 

 voortloeide en het bouwvallige hiiis deed kraken. In 

 dezen treurigen toestand bleef mij geene andere toe- 

 vlugt dan de armen van Mobpiieus; ik wierp er mij 

 vertwijfelend in; doch de vunzige legerstede, die mij 

 opnam , vermeerderde slechts de verschrikkingen van 

 dezen akeligen nacht. Eindelijk kreeg de vermoeid- 

 heid de overhand; ik sliep in. 



Er kondcn omstreeks twee uren verloopen zijn, 

 toen eene krachtige hand mij aanpakte en ik ont- 

 waakte, Een ruw gelach klonk in mijne ooren , met 

 den uitroep : »Heidaar, Uwe Exccllentie, gij schijnt 

 »wel dood!" IJlings sprong ik uit de legerstede en 

 bevond mij te midden eener groep bandieten; hct was 

 de kapitein , bcgeleid van vier kerels , wier uiterlijk 

 volkomen met het zijne overeenkwam. Twee van hen 

 droegen brandende fakkels, en alien waren met lange 

 jagtgeweren gewapend. Hunne door de zon gebruinde 



