270 



knecht zich buigende, »zal mijn meester de burgraaf 

 »De Mailly , zich gelukkig achten ii te ontvangen." 

 De bediende opende de beide deuren van het hek , 

 en de officier der lijfwacht reed naar binnen. 



De geheimzinnige bonding van den knecht, de ver- 

 vallen staat van het park, het treurig aanzien van het 

 slot , dat men door de half ontbladcrde boomen ont- 

 waarde , dat alles droeg zoo zeer eenen stem pel van 

 oorspronkelijkheid , dat de stelligste geest, de minst 

 prikkelbare verbeeldingskracht , er door moest wor- 

 den medegesleept. 



Mijn grootvader was destijds jong, hij had het 

 avontuurlijk karakter van zijnen tijd, — hij was ver- 

 rukt over het toeval dat hem tot tijdelijken gast van 

 den burggraaf De Mailly maakte. 



Aan den voet der stoep riep de oude bediende ecn 

 stalknecht , gaf hem het paard van den vreemdeling 

 over , terwijl hij dezen uitnoodigde hem te volgen. 

 Zij traden een somber , ruim voorportaal binnen , be- 

 stegen eene door de schreden van vele geslachten uit- 

 gesletene steenen trap en bereikten de eerste verdieping , 

 waar de knecht mijnen grootvader in een groot ver- 

 trek voerde, dat in den stijl van Lodewijk XIV rijk 

 versierd en met eenige kostbare schilderijen behangen 

 was; over een en ander had de tijd eene laag stof 

 verspreid. 



De diepe stilte die in dit vertrek heerschte was 

 onbeschrijfelijk. 

 »Het zoude mij nict vcrwondcrcn", sprak mijn groci- 



