271 



vader bij zich zelve ," indien de meester van het 

 kasteel eeii lijkkleed droeg.'* 



Hij had omstreeks vijf minuten gewacht , toen eene 

 deur zich opende en een man van middelbare jaren 

 binnentrad; zijne gedaante was slank en zijne bleeke 

 gclaatstrekken adsmden meer droefgeestigheid dan 

 menschcnhaat. — Hij trad op zijnen gast toe en 

 groette hem met wellevendheid. 



»Gij ziet mij gelukkig, mijnheer, dat mijne nederige 

 »woning op uwen weg ligt , vergun mij er u met die 

 »hartelijkheid te ontvangen, die onder edellieden voegt , 

 »en beschouwd u als ten iiwent." 



Mijn grootvader bedankte den burggraaf voor zijne 

 vriendelijke opname , en de burggraaf vervolgde : 



» Vergun mij u aan mevrouw De Mailly voorte- 

 »8tellen." 



Hij leidde hem in een naburig vertrek bij wijze van 

 boudoir ingerigt , waarvan het meer nieuwerwetsch 

 huisraad even verwaarloosd was als dat der kamer 

 die hij verlaten had. 



Aan den haard zat eene jonge vrouw, wier wonder- 

 baarlijke schoonheid meer verbaasde dan aantrok. 



Verbeeld u eene vrouw van middelbare statuur, 

 spichtig, teder met kleine handen en voeten, blonde 

 haren en zwarte oogen, eene vrouw van de hoogste 

 blankheid en zoo bleek, dat hare huid de glasachtige 

 doorschijnendheid van was had. 



Hare weinig gekleurde bovenlip schetste aanhou- 

 dend den glimlach eencr smartelijke mijmering; haar 



