272 



j^root, hekler oog had eenen oiibevveeoUjk gevestig- 

 (leii blik ; hare bewe{jinG'en , van eene oneindi{j beval- 

 lige losheid, waren gelijkmatig als die van een' automaat. 



Het was , op het eerste gezigt eeii dier schepsels die , 

 zoo als zeker dichter zegt , gelieel in zich zelve leven. 



De burg{jraaf presenteerde zijnen{jast, de burggravin 

 rees op , groette en glimlachte , daarop zette zij zich 

 weder, zonder een woord te spreken. 



Mijn grootvader bemerkte toen , aan de wanden 

 van het vertrek eene wonderlijke versiering voor het 

 verblijf eener vrouw; vier jagttropheen , uit hoornen, 

 geweren, herstvangers , zweepen en hertengeweijen 

 zamengesteld , hingen aan de vier wanden. 



Deze ontdekking scheen hem een heerlijk voorwend- 

 sel om het onderhoud te beginnen en over de jagt te 

 spreken. 



»Ik ben, herwaarts komende, heerlijke bosschen 

 »doorgereden, welke ongetwijfeld aan u, mijnheer 

 »de burggraaf, toebehooren ?" 



»Hct is zoo, mijnheer." 



»En naar de sporen die ik heb opgemerkt , schijnen 

 »ze eenen goeden wildstand te bezitten." 



»Tamelijk goed^ mijnheer, te meerder daar ik 

 »weinig wild dood." 



»Maar, gij jaagt toch somtijds?" 



»Nimmer," antwoordde de burggraaf koel. 



»Het is eene passie waaraan men zich toch moeije- 

 wlijk onttrekt," hernam mijn grootvader met warmte. 



»Dit kost mij geene moeite, ik heb nimmer gejaagd." 



