273 



Eeii gebaar van verwondering was bet aiitwoord 

 van mijnen grootvader , onwillekeurig sloeg hij de oogen 

 naar de jagttropheen , die het huis van den zonder- 

 lingen man, die nimmer gejaagd had, versierden. 



Hij meende toen te zien , dat eene wolk over het 

 reeds zoo bleeke voorhoofd der burggravin trok , 

 terv^^ijl de beer de Mailly de wenkbraauvs^ fronste en 

 het gesprek scheen te willen afleiden. 



)>Wat gebeurt er te Versailles, Mijnheer?" vroeg hij 

 schieUjk. 



»Men boudt er zich iiitshiitend met den amerikaan- 

 »schen oorlog bezig, die trouwens ten einde loopt." 



Het gesprek op dit onderwerp gebragt , hield zich 

 ruim een uur staande. Mevrouvv de Mailly zelfs 

 mengde er zich in. De burggravin praatte met veel 

 geest, terwiji zij ieder gezegde met haren treurigen 

 glimlach begeleide ; maar nimmer sloeg zij de oogen 

 naar haren echtgenoot, noch naar de jagttropheen op. 

 Zij scheen eene uitmuntende opvoeding te hebben ge- 

 noten , en zij behandelde den burggraaf met eene 

 eerbiedige inschikkelijkheid , waarin men den haat , 

 welligt de minachting zag doorstralen. 



Het uur van het middagmaal was gckomen, de 

 hofmeester, in groot leverei, kwam de burggravin 

 aankondigen dat den disch gereed was. 



Mijn grootvader bood haar den arm en begaf zich 

 naar de eetzaal. 



Daar , even als in het boudoir , waren de muren 

 met jagttropheen beladen, en op den disch, w^^ar een 



