574 



groot sink gebraden hertenvleesch prijkte , lag , in stede 

 van een voorsnijmes, een herstvanger in zijne schee- 

 de. — Een vreemdsoortig verschijnsel ! 



De burggraaf had verklaard dat hij geen jager was , en 

 toch werd zijn gast bestormd door de liefkozingen en 

 sprongen van een dozijn honden die , van blijdschap 

 blaffende, de kamer instoven en de hand der burg- 

 gravin kwamen likken , v^elke hunne liefkozingen 

 met tegenzin scheen te ontvangen , terwijl eene zucht 

 haar ontvlood. 



Te gelijkertijd , hoorde men op de binnenplaats van 

 het kasteel eenen jagtfanfare blazen, en de heer de 

 Maillt zeide tot mijnen grootvader : 



»Dat is mijn '^^keur die terugkeert." 



»Gij hebt dus eenen pikeur?" 



»De beste van den omtrek." 



»En eene meute?" 



»De best gehoiidene van tien uren in het rond." 



))En toch jaagt gij niet?" 



»Nooit." 



»Dat is vreemd !" 



»Mevrouw de Mailly , is verzot op honden , het 

 »geluid der jagthoorns, jagtgew^eren en wild," ant- 

 »woordde de burggraaf koeltjes. 



De burggravin sloeg de oogen neder. Het scheen 

 mijnen grootvader dat eene traan aan hare lange 

 wimpers parelde. 



«En gij, mijnheer," vroeg de burggraaf, »bemint 

 «sy de jagt ?" 



