275 



»Harlsto8telijk , inijiilieer I" 



»Zoudt glj lust hebben om morgeii mijne hondcii 

 »eens te beprocvcn?" 



»Met {jroot genoeijcn, mijnheer." 



»Gij ziilt hen zieii werken; zij zijn goecl. Mijii 

 ))pikeur is, naar men zegft, een man die zijn vak ver- 

 »8taat. AUe mijne buren benijden mij hem. Ik zoude 

 )>zelfs wel mogen leiden, dat, daar het toeval mij 

 »eenen weidman heeft toegezonden, mevrouw deMailly 

 ))deze jagt bijwoonde;" eindigde de bm^^jgraaf, »het 

 »zal haar gewisselijk , genoegelijke aandoeningen ver- 

 »schaffcn, die ik , helaas! haar niet kan geven." 



Mijn grootvader zag de burggravin aan. De burg- 

 gravin was bleek en roerloos als een beeld. 



»Niet waar^ lieve beste?" zeide a i)iirggraaf met 

 gemaaktheid. 



»Zoo als gij verkiest, mijn vriend ," antwoordde 

 zij op den toon van diepe ondervverping. 



Intusschen was het eerste geregt afgenomen. 



» Lieve beste ," hernam de burggraaf , »gij die zoo sier- 

 »lijk voorsnijdt, belast u wel met dezen hertenboiit ?' 



Hij ontblootte den hertsvanger en reikte hem over; 

 de burggravin nam hem met een bevende hand en 

 sneed het wildbraad. 



Mijn grootvader, dien het werd aangeboden, reikte 

 het den burggraaf. 



»Ik dank u,^' zeide deze, »ik eet nimmer wild: 

 »mijn tegenzin in de jagt strekt zich zelfs tot het 

 »wild uit." 



49 



