276 



De burggraaf was vrolijk en opgeruimd; hij opperde 

 allerlei onderwerpen voor het gesprek ; zijne vrouw 

 scheen hare gewone droefgeestigheid af te schudden 

 en onderhicld zich met haren gast over de jongste 

 feesten van Versailles. 



Men ontwaard evenwel, onder deze bevallige 

 spraakzaamheid , eene diepe neerslagtiglieid : de 

 wanhoop was onder deze gemaakte opgeruimdheid 

 vermomd. 



Na het maal keerde men in het boudoir teriig, 

 waar de koi!ij werd aangeboden. 



De echtgenooten en hunne gast bevonden er zich 

 naaiiweUjks, toen de hofmeester, die den disch aan- 

 gekondigd en bediend had, verscheen. 

 Hij droeg een^ zilveren schotel. 

 Op dezen schotel bevondt zich de geheimzinnige 

 hertsvanger : neven den hertsvanger lag een dier mans- 

 ringen, welke men zegelringen noemt. Hij plaatstc 

 alles op den schoorsteenmantel , en vertrok; mijn 

 grootvader was hoogstverwonderd , maar waagde geene 

 enkele vraag. 



De biirggravin wendde hare oogen evenmin naar 

 den schotel , dan naar de tropheen aan den wand. 

 Er lag lets akeligs en onverklaarbaars in alle deze 

 bijzonderheden : die jagttropheen bij eenen man die 

 voorgaf eenen afschuw van de jagt te hebben, die 

 hertsvanger die van de eetzaal naar het boudoir werd 

 vervoerd , die ring nevens den hertsvanger op den zil- 

 veren schotel, en die vrouw die moeijclijk hare wan- 



