277 



hoop en hare ti'aneii onder eeiien onbeduidendeii 

 grimlach bedekte ; dit alles beklemde vreeselijk hel 

 hart van den bezoeker die het toeval daar {jebragt had. 



Het gesprek verflaauwde dan ook ongevoelig; eene 

 soort van beklcmdheid scheen de drie personen die 

 den haard oragaven te beheerschen, en toen de pen- 

 diile op den schoorsteenmantel tien urcn geslagen 

 had, rees de gast op en vroeg verlof ora zich naar 

 zijn vertrek te begeven. 



De biirggraaf geleidde hem in persoon derwaarts 

 Dit vertrek deelde niet in den algemeenen staat van 

 verval waarin zich het kasteel bevond ; het was met 

 zorg gemeubeld en men kon zien dat het bestemd 

 was voor den reiziger, die de gastvrijheid mogt komen 

 inroepen. 



Op een tafeltje bevonden zich de laatste nommers 

 van den Mereure de France en der Revue des Savants, 

 Aan de wanden hingen eenige schilderstukken van 

 waarde; het geslachtswapen van Mailly was boven 

 den schoorsteen uitgehouwen. 



wZiedaar uw verblijf, mijn waarde gast," zeide 

 de burggraaf, »gij kimt op uw gemak uitslapen, 

 »men zal u in tijds wekken, althans wanneer gij bij 

 »uw voornemen blijft om mijnen pikeur en mijne 

 »honden te beproeven." 



»Alzoo zonder uw bijzijn !" zeide mijn grootvader. 



»De burggravin zal er over verrukt zijn." 



»Gelooft gij?" 



»Gewi8," zeide de heer de Mailly met eene spot- 



19* 



