278 



achti^je g^cdhartigiheid, »zij is l)iiiten zich zelve van 

 »genoe{jen, de waarde burggraviii , wanneer zij de 

 »klaiik van den hoorn verneemt; een hallali is voor 

 »haar een feest , en zij zoude er alles om geven indien 

 »ik een wcidman ware." 



Na deze woorden, groette de burggraaf en ver- 

 trok. 



Mijn grootvadcr, in gedachten verzonken, begaf 

 zich te bed. 



»Hier bestaat," zeide hij in zich zelve, »een 

 »treurig geheim , welligt de eene of andere wreede 

 »wraak. ... die vroiiw, die de jagt hartstogtelijk 

 » zoude beminnen, wende de oogen van voorwerpen 

 »af die er betrekking op hebben, en zij vermeed de 

 »lief kozingen der honden , welke rondom haar dartel- 

 »den. Straks nog verbleekte zij op het geluid van 

 »den jagthoorn, en hare hand beefde merkbaar toen 

 »zij den hertsvanger aangreep om het wildbraad 



»voor te snijden " 



»Ik had ongelijk/' hervatte hij na cenige oogen- 

 blikken nagedacht te hebben, »ik had ongelijk, dat 

 »ik het voorstel van den burggraaf aannam; welligt 

 )>maak ik mij zelve tot het onschuldig werktuig eener 

 »nieuwe foltering voor deze ongelukkige vroiiw, die 



»een slachtoffer schijnt te zijn Indien het mor- 



»gen slechts regende !" — Mijn grootvader was ver- 

 moeid , hij sliep te midden dezer overdenkingen in , 

 en ontwaakte eerst des anderen daags met den op- 

 gang der zon. 



